210 9824002 | 6977 000 500 | Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.   |

Η διαμεσολάβηση και ο ρόλος του νομικού συμπαραστάτη

Άρθρα – Απόψεις
Η διαμεσολάβηση και ο ρόλος
του νομικού συμπαραστάτη*
Υπό  Θεοχάρη Αγγελίδη
Δικηγόρου – Διαμεσολαβητή
Εκπαιδευτή Διαμεσολαβητών
 
Η διαμεσολάβηση είναι ένας νέος θεσμός, νομοθετικά πλέον ρυθμισμένος με τον νόμο 3898/2010[1], ο οποίος ενσωμάτωσε την Οδηγία ΕΕ 52/2008[2].
Είναι ένας θεσμός, που εντάσσεται σε μια κατηγορία θεσμών της λεγόμενης Εναλλακτικής Επίλυσης των Διαφορών (Alternative Dispute Resolution)[3], ήτοι θεσμών, που δεν ακολουθούν τον κλασικό δρόμο της επίλυσης της διαφοράς μεταξύ των μερών από έναν τρίτο, που ως φυσικός τους δικαστής, αποφαίνεται κυριαρχικά επί αυτής και επιβάλει μια λύση, προβλεπόμενη και στηριζόμενη αυστηρά στο θετικό δίκαιο.
Η διαμεσολάβηση λειτουργεί υπό ορισμένες βασικές και σχεδόν απαράβατες αρχές[4], που είναι:
Η  εκούσια προσφυγή των μερών σ΄αυτές (αν και αυτή η αρχή δεν μπορεί να τηρηθεί απόλυτα – δεδομένης της ανάγκης να διαδοθεί ο θεσμός, ο νομοθέτης σε πολλές χώρες και στην Ελλάδα εισάγει μορφές αναγκαστικής παραπομπής στη διαμεσολάβηση),
Η εμπιστευτικότητα άλλως τα απόρρητο[5]. 
Η ουδετερότητα και η αμεροληψία του διαμεσολαβητή,
Ο μη δεσμευτικός χαρακτήρας της διαδικασίας, μέχρις του σημείου, που θα υπογραφεί  η τελική συμφωνία
 
[1] Νόμος 3898/2010: Διαμεσολάβηση σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, σε ΦΕΚ Α’ 211/2010.
[2] Οδηγία 2008/52 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2008
για ορισμένα θέματα διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, σε Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης L 136/3 της 24.05.2008.
[3] https://en.wikipedia.org/wiki/Alternative_dispute_resolution
[4] Σπύρος Αντωνέλος – Ελένη Πλέσσα: Διαμεσολάβηση σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, σελ. 26 επ., Εκδόσεις Σάκκουλα, 2014
Christoph Besemer: Διαμεσολάβηση – Μεσολάβηση σε συγκρούσεις, σελ. 39 επ., μετάφραση από τα γερμανικά: Θεοχάρης Αγγελίδης, Εκδόσεις Αντιγόνη, 2014.
[5] Ο έλληνας νομοθέτης κατά την ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας 2008/52 επέλεξε, όπως και η ελληνική της μετάφραση, τον όρο «απόρρητο» (άρθρο 7 της οδηγίας και άρθρο 10 του νόμου) του όρου: Confidentiality (αγγλικά), Confidentialité (γαλλικά) και Vertraulichkeit (γερμανικά). 
 
Η ανοιχτότητα στο περιεχόμενο της συμφωνίας άλλως στον τρόπο, που θα επιλυθεί η διαφορά και τέλος
Η αρχή κατά την οποία τα μέρη είναι αυτά που δίνουν τη λύση και όχι ο διαμεσολαβητής, που συμμετέχει στη διαδικασία ως τρίτος.
 
Παρόντες στη διαδικασία της διαμεσολάβησης, πέραν των μερών, δηλαδή των διαδίκων σε μια ενδεχόμενη δίκη, είναι και οι νομικοί τους συμπαραστάτες[1], οι οποίοι πρέπει να έχουν μια βασική διαμεσολαβητική παιδεία αλλά και αντίληψη[2], διότι μόνο με τον τρόπο αυτό μπορούν να είναι χρήσιμοι ως σύμβουλοι των μερών και να προστατεύσουν τα συμφέροντα τους με την έννοια του ότι θα πρέπει να έχουν την ικανότητα να τους βοηθούν να κατανοήσουν τα συμφέροντα τους, να μειώσουν την επίδραση των συναισθημάτων τους επί της διαδικασίας λήψης των αποφάσεων τους και να επιδιώξουν την ικανοποίηση των πραγματικών τους αναγκών, ενώ την ίδια στιγμή θα πρέπει να κατανοούν τόσο τις τεχνικές που εφαρμόζει ο διαμεσολαβητής, οι οποίες έχουν σκοπό την υποβοήθηση και την παρακίνηση των μερών να καταλήξουν σε μια συμφωνία όσο βεβαίως και οποιαδήποτε παρεκτροπή τους από τις παραπάνω βασικές αρχές. Η υποχρεωτική παρουσία νομικού παραστάτη κατά τη διαδικασία[3] της διαμεσολάβησης, αποτελεί μια υπέρβαση του ενωσιακού κειμένου της οδηγίας, από τον έλληνα νομοθέτη, η οποία δεν απαντάται σε άλλες έννομες τάξεις των χωρών μελών της ΕΕ[4]. 
 
Ο ισχύων νόμος 3898/2010 ρυθμίζει την εφαρμογή του θεσμού της διαμεσολάβησης στις αστικές και τις εμπορικές υποθέσεις.
 
Ωστόσο η διαμεσολάβηση ως τρόπος επίλυσης μιας σύγκρουσης δεν είναι απαραίτητο να περιοριστεί μόνο σ΄αυτής της φύσεως υποθέσεις, αλλά μπορεί να επεκταθεί και στις ποινικές και ακόμη και στις διοικητικές υποθέσεις. Στην Αμερική, από όπου προέρχεται ο θεσμός, στη σύγχρονη μορφή του, αλλά και στις χώρες της Ευρώπης[5] υπάρχει ήδη επαρκής εμπειρία στην χρήση του και στις υποθέσεις αυτές.
 
 
Η ανοιχτότητα στο περιεχόμενο της συμφωνίας άλλως στον τρόπο, που θα επιλυθεί η διαφορά και τέλος
Η αρχή κατά την οποία τα μέρη είναι αυτά που δίνουν τη λύση και όχι ο διαμεσολαβητής, που συμμετέχει στη διαδικασία ως τρίτος.
Παρόντες στη διαδικασία της διαμεσολάβησης, πέραν των μερών, δηλαδή των διαδίκων σε μια ενδεχόμενη δίκη, είναι και οι νομικοί τους συμπαραστάτες[1], οι οποίοι πρέπει να έχουν μια βασική διαμεσολαβητική παιδεία αλλά και αντίληψη[2], διότι μόνο με τον τρόπο αυτό μπορούν να είναι χρήσιμοι ως σύμβουλοι των μερών και να προστατεύσουν τα συμφέροντα τους με την έννοια του ότι θα πρέπει να έχουν την ικανότητα να τους βοηθούν να κατανοήσουν τα συμφέροντα τους, να μειώσουν την επίδραση των συναισθημάτων τους επί της διαδικασίας λήψης των αποφάσεων τους και να επιδιώξουν την ικανοποίηση των πραγματικών τους αναγκών, ενώ την ίδια στιγμή θα πρέπει να κατανοούν τόσο τις τεχνικές που εφαρμόζει ο διαμεσολαβητής, οι οποίες έχουν σκοπό την υποβοήθηση και την παρακίνηση των μερών να καταλήξουν σε μια συμφωνία όσο βεβαίως και οποιαδήποτε παρεκτροπή τους από τις παραπάνω βασικές αρχές. Η υποχρεωτική παρουσία νομικού παραστάτη κατά τη διαδικασία[3] της διαμεσολάβησης, αποτελεί μια υπέρβαση του ενωσιακού κειμένου της οδηγίας, από τον έλληνα νομοθέτη, η οποία δεν απαντάται σε άλλες έννομες τάξεις των χωρών μελών της ΕΕ[4]. 
Ο ισχύων νόμος 3898/2010 ρυθμίζει την εφαρμογή του θεσμού της διαμεσολάβησης στις αστικές και τις εμπορικές υποθέσεις.
Ωστόσο η διαμεσολάβηση ως τρόπος επίλυσης μιας σύγκρουσης δεν είναι απαραίτητο να περιοριστεί μόνο σ΄αυτής της φύσεως υποθέσεις, αλλά μπορεί να επεκταθεί και στις ποινικές και ακόμη και στις διοικητικές υποθέσεις. Στην Αμερική, από όπου προέρχεται ο θεσμός, στη σύγχρονη μορφή του, αλλά και στις χώρες της Ευρώπης[5] υπάρχει ήδη επαρκής εμπειρία στην χρήση του και στις υποθέσεις αυτές.
 
[
[1] Άρθρο 8 παρ. 1 νόμου 3898/2010.
[1] Αντωνέλος, ό.π., σελ. 40.
[1] Εκτεταμένη ανάλυση επί της προβληματικής του αν η διαμεσολάβηση αποτελεί μια διαδικασία σε: Arthur Trossen (εκδότης), Mediation (un)geregelt, σελ. 36 επ., έκδοση της Win-Management GmbH, Altenkirchen.
[1] Μελέτη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ειδικότερα της Γενικής Διεύθυνσης για τις εσωτερικές πολιτικές – Τμήμα Γ: Δικαιώματα των πολιτών και συνταγματικές υποθέσεις – Νομικές υποθέσει με τον τίτλο: «REBOOTING» THE MEDIATION DIRECTIVE: ASSESSING THE LIMITED IMPACT OF ITS
IMPLEMENTATION AND PROPOSING MEASURES TO INCREASE THE NUMBER OF MEDIATIONS IN THE EU, η οποία έλαβε χώρα το έτος 2014 ενόψει της σχεδιαζόμενης θεμελιώδους τροποποίησης της οδηγίας 52/2008, σελ. 20. Το κείμενο είναι στα αγγλικά και βρίσκεται αναρτημένο στο διαδίκτυο υπό την εξής διεύθυνση: http://www.europarl.europa.eu/studies.
[1] Στην Γερμανία π.χ. έχει εισαχθεί ο θεσμός του συμβιβασμού μεταξύ του δράστη και του θύματος (Täter-Opfer-Ausgleich), που αποτελεί μια δυνατότητα για την υπό τη συνέργεια του δράστη και του θύματος, να επιλυθεί μια σύγκρουση εξωδικαστικά ή τουλάχιστον να επιτευχθεί μια μικρότερη ποινή στη δίκη. Ο θεσμός  
 
 
Στην ελληνική νομοθεσία μια τέτοια δυνατότητα εξωδικαστικής επίλυσης της διαφοράς σε ποινικό επίπεδο προβλέπεται περιοριστικά μόνο στις υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας[1].
Η ελληνική δημόσια διοίκηση, απέχει πολύ δυστυχώς από τέτοιες ιδέες, αφού η πρακτική της αποδεικνύει ότι ακόμη και βασικές αρχές του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας, αγνοούνται[2].
H διαμεσολάβηση στο τροχαίο ατύχημα
Η διαμεσολάβηση στο τροχαίο ατύχημα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια ειδική διαμεσολάβηση[3].
Τα ζητήματα και οι επί αυτών συγκρούσεις, που δημιουργούνται από ένα τροχαίο ατύχημα, είναι κατά βάση αστικής και ποινικής φύσης (όταν το ατύχημα χαρακτηριστεί ως ατύχημα σωματικών βλαβών) ενώ τα διοικητικής φύσης προβλήματα, σαφώς και δεν μπορούν να καταστούν αντικείμενο επίλυσης δια της διαμεσολάβησης.

Για να διαβάσετε το πλήρες κείμενο της απόφασης μαζί με τα σχόλια και τις παρατηρήσεις θα πρέπει να είστε συνδρομητής στην Επιθεώρηση Συγκοινωνιακού Δικαίου ή στην Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών ο Σόλων με πάνω από 10.000 χρήστες.  

Εάν είστε συνδρομητής πατήστε το σύνδεσμο λίγο πιο κάτω με την ένδειξη (Για να διαβάσετε περισσότερα πατήστε εδώ) και συμπληρώστε τους κωδικούς σας.   

Εάν δεν τους έχετε ακόμα προμηθευτεί επικοινωνήστε στο 210.9824002 ή στο 6977.000500  

Εάν επιθυμείτε να γίνεται τώρα συνδρομητής και να ενημερώνεστε και

υπεύθυνα μέσα από τις στήλες του περιοδικού τότε πατήστε εδώ  (Για εγγραφή στο περιοδικό) καθώς επίσης και για να λαμβάνετε άμεσα στο email σας ειδήσεις νομικού ενδιαφέροντος, σχολιασμένη επίκαιρη νομολογία, και νομικά άρθρα και σύνοψη της σημαντικότερης Νομολογίας- Αρθρογραφίας -Νομοθεσίας των τελευταίων μηνών 

Για να δείτε πρώτα το video επίδειξη της Τράπεζας Νομικών Πληροφοριών ο Σόλων By Google πατήστε εδώ  

 

Εάν αποφασίσατε τώρα να εγγραφείτε στην Τράπεζα πληροφοριών που χρησιμοποιούν πάνω από 10.000 μέλη τότε πατήστε εδώ (Για εγγραφή στην Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών).

 

Για άμεση επικοινωνία καλέστε το 210.9824002 ή το 6977.000500 Email: info@esd.gr  

Εάν είστε συνδρομητής πατήστε το σύνδεσμο από κάτω με την ένδειξη

(Διαβάστε περισσότερα)

 
 
 
(Διαβάστε περισσότερα)
...

ΕΛΕΝΗ ΜΕ ΠΛΑΓΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ newsletters prev1

legal bank

Newsletter

ΚΑΛΑΘΙ ΑΓΟΡΩΝ

Το καλάθι σας είναι άδειο.