210 9824002 | 6977 000 500 | Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.   |

Επιδείνωση Νόσου - Επέκταση 5ετούς Παραγραφής σε 20ετία - Προϋποθέσεις - Αποζημίωση επί Μονίμου Αναπηρίας (ΑΚ 931) 40.000 ευρώ. ΝΕΟ

Αποζημίωση επί Μονίμου Αναπηρίας – ΑΚ 931

Επιδικάζεται Άνευ συνδέσεως με περιουσιακή ζημία (1)

(Δημοσιεύεται στην ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ,τεύχος Ιανουάριος 2019)

 

Η δυσμενής επίδραση της μονίμου αναπηρίας είναι δεδομένη και επομένως δεν δικαιολογείται εμμονή στην ανάγκη προσδιορισμού του ειδικού τρόπου της επιδράσεως αυτής και των συνεπειών της στο κοινωνικό οικονομικό μέλλον του παθόντος. Η κρατούσα πλέον άποψη της νομολογίας του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου δέχεται, όπως και στην κατωτέρω δημοσιευόμενη απόφαση ότι, το αγωγικό κονδύλιο εξ ΑΚ 931 πρέπει να επιδικάζεται χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιορισθεί. Επομένως, το ποσό που δικαιούται ο παθών κατά το άρθρο 931 του Α.Κ., δεν υπολογίζεται με τα μέτρα της αποζημίωσης, αλλά εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστή να το καθορίσει κατά δίκαιη κρίση σε εύλογο χρηματικό ποσό, με βάση αφενός το είδος, την έκταση και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμόρφωσης του παθόντος και αφετέρου την ηλικία, το φύλο, τις κλίσεις του παθόντος και τον βαθμό συνυπαιτιότητάς του.

Εν προκειμένω κρίθηκε ότι ο παθών εμποδίζεται στην επαγγελματική του ζωή να ασκήσει το επάγγελμα του οικοδόμου (καλουπατζή) καθώς και οποιαδήποτε άλλη μη καθιστική εργασία, που να απαιτεί πολύωρη ορθοστασία και ισορροπία και επίπονη δράση. Παράλληλα και η προσωπική του ζωή επηρεάζεται άμεσα αφού η κατάσταση της υγείας του είναι εμφανής και στους τρίτους, καθώς βαδίζει με χωλότητα, δημιουργώντας σ’αυτόν ψυχολογικά προβλήματα και περιορίζει τις κοινωνικές του συναναστροφές. Επομένως συντρέχει νόμιμη περίπτωση και πρέπει να επιδικασθεί σ’αυτόν πρόσθετη εύλογη αποζημίωση 40.000 ευρώ κατ’ αρθ.931 ΑΚ.

Κατ’ακολουθία, ο τρίτος λόγος του αναιρετηρίου κατά το πρώτο σκέλος του της αναιρεσείουσας, εκ του αριθμ.10 του άρθρου 559, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

 

Επιδείνωση Νόσου - Δυσμενής εξέλιξη της υγείας του παθόντος

Επέκταση 5ετούς Παραγραφής σε 20ετία (2)

Προϋποθέσεις

 

Σε περίπτωση που βεβαιωθεί με τελεσίδικη δικαστική απόφαση η ύπαρξη αξίωσης για θετική και αποθετική ζημία από αδικοπραξία, (η οποία υπόκειται κατ’ αρχήν στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 παρ. 1 ΑΚ) , από την τελεσιδικία αυτής αρχίζει εικοσαετής παραγραφή και ως προς το μέρος της όλης αξίωσης για αποκατάσταση της αποθετικής ζημίας, ή οποία ανάγεται σε χρόνο μεταγενέστερο εκείνου, για τον οποίο επιδικάσθηκε αποζημίωση (ΑΚ 268 εδ.α). Αναγκαία, όμως, προϋπόθεση για τη δέσμευση από το δεδικασμένο εκδοθείσας απόφασης είναι η ασκούμενη με τη μεταγενέστερη αγωγή αξίωση καταβολής αποζημίωσης για βλάβη π.χ. του σώματος ή της υγείας του παθόντος να ήταν εξ αρχής προβλέψιμη, με την αναγκαία προϋπόθεση, ότι η απόφαση κατέστη τελεσίδικη εντός του χρόνου της πενταετίας ή της διετίας, κατά περίπτωση καθώς και ότι μέχρι την τελεσιδικία δεν έχει υποκύψει η αξίωση σε προβλεπόμενες βραχυχρόνιες παραγραφές.

Αν όμως η ζημία, είναι απρόβλεπτη, ισχύει νέα παραγραφή για εκείνες τις δυσμενείς συνέπειες που δεν μπορούσαν από την αρχή να προβλεφθούν κατά τους κοινούς κανόνες, και η οποία αρχίζει από τότε που ο παθών έλαβε γνώση των νέων δυσμενών συνεπειών και της αιτιώδους συνάφειας τους με το ατύχημα.

Συνεπώς σε περίπτωση που ο παθών κρίθηκε πρόσκαιρα ανίκανος προς εργασία για ορισμένο χρονικό διάστημα και του επιδικάστηκε γα το διάστημα αυτό αποζημίωση για απώλεια εισοδημάτων, δαπάνες πρόσληψης οικιακής βοηθού, κ.λπ. και με νέα αγωγή του ζητεί πρόσθετη αποζημίωση για τις ίδιες αιτίες, λόγω της επικαλούμενης εφόρου ζωής ολικής ή μερικής αναπηρίας του, της οποίας έλαβε γνώση μετά την άσκηση της πρώτης αγωγής, το δικαστήριο δεν δεσμεύεται από το δεδικασμένο της απόφασης, ως προς την έκταση των ζημιών, διότι το δικαστήριο καλείται να κρίνει αξιώσεις του παθόντος από τις επιζήμιες συνέπειες του ατυχήματος που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν κατά το χρόνο άσκησης της αγωγής και δεν κρίθηκαν με την τελεσίδικη απόφαση.

Με την κατωτέρω δημοσιευόμενη απόφαση κρίθηκε ότι το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 937 εδ.α’ΑΚ και του Ν.3557/2007 αφού δέχθηκε ότι η ζημία του ενάγοντος ήταν απρόβλεπτη και η έναρξη της παραγραφής άρχισε από τότε που αυτός έλαβε γνώση των δυσμενών συνεπειών στην υγεία του, η οποία δεν συμπληρώθηκε μέχρι την άσκηση της κρινόμενης αγωγής. Συνεπώς απορρίπτεται ως αβάσιμος ο εκ του άρθρ. 559 αρ.1 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης

Δεδικασμένο

Δεδικασμένο δεν υπάρχει αν οι έννομες σχέσεις που διαδοχικά κρίνονται διαφέρουν μεταξύ τους κατά το αντικείμενο ή την ιστορική ή νομική αιτία. Δεδικασμένο αποτελεί και η ενδεχομένως άδικη ή εσφαλμένη τελεσίδικη απόφαση. Το δεδικασμένο ανατρέπεται μόνο με την επιτυχή άσκηση των έκτακτων ένδικων μέσων της αναίρεσης ή της αναψηλάφησης κατά της απόφασης που αποτελεί δεδικασμένο.

 

Σχόλια – Παρατηρήσεις

1.Αποζημίωση επί Μονίμου Αναπηρίας – ΑΚ 931

Αναιρείται κατ΄άρθρ. 559 § 1 ΚΠολΔ Εφετειακή απόφαση που απέρριψε το σχετικό αίτημα της αγωγής (λόγω μόνιμης αναπηρίας), ως αβάσιμο, κρίνοντας ότι ο τραυματισμός του ενάγοντος ήδη αναιρεσείοντος, στο αριστερό γόνατό του, δεν συνιστά αναπηρία σε τέτοιο βαθμό ώστε, να επιδράσει αρνητικά στο οικονομικό του μέλλον, καθότι περιόρισε την έρευνα της αναπηρίας μόνο στο οικονομικό μέλλον, για το οποίο δέχθηκε, ότι οι δυσμενείς επιπτώσεις του τραυματισμού του καλύπτονται με τις παροχές, που προβλέπονται από τις διατάξεις των άρθρων 929 και 932 ΑΚ, χωρίς ωστόσο να διατυπώνεται καμία πρόβλεψη για το επαγγελματικό του μέλλον ενόψει της ως άνω αναπηρίας. Επιπρόσθετα το Εφετείο δεν επέκτεινε, όπως έπρεπε, την έρευνα και στους λοιπούς τομείς του μέλλοντος αυτού, ήτοι το οικογενειακό, επαγγελματικό και κοινωνικό μέλλον αυτού. ΑΠ 1549/2017, ΕΣυγκΔ 2017/512

Η δυσμενής επίδραση της μονίμου αναπηρίας ή δυσμορφίας είναι δεδομένη και επομένως δεν δικαιολογείται εμμονή στην ανάγκη προσδιορισμού του ειδικού τρόπου της επιδράσεως αυτής και των συνεπειών της στο κοινωνικό οικονομικό μέλλον του παθόντος. Αναιρείται κατ΄άρθρ. 559 αρ.1 ΚΠολΔ η Εφετειακή απόφαση που απέρριψε το σχετικό κονδύλιο ως αόριστο, επί τη βάσει ότι η αναιρεσείουσα δεν ανέφερε, με πληρότητα, τα πραγματικά. ΑΠ 1710/2010 ΕΣυγκΔ, 2011/19.

Βλ. σχετικά και ΑΠ 361/2016, ΕΣυγκΔ 2016/434, ΑΠ 158/2016, ΕΣυγκΔ 2016/241, ΑΠ 405/2015, ΕΣυγκΔ 2015/376.

 2. Επιδείνωση Νόσου - Δυσμενής εξέλιξη της υγείας του παθόντος - Επέκταση 5ετούς Παραγραφής σε 20ετία

Κατά τις διατάξεις του άρθρ. 10 παρ.1 και 2 του ν.489/1976, όπως ίσχυαν πριν την τροποποίησή τους με το άρθρο 7 του ν. 3557/2007, η 2ετής παραγραφή κατά του ασφαλιστή αρχίζει από την επόμενη ημέρου του ατυχήματος (ΑΚ 241) και καλύπτει όλες τις επελθούσες καθώς και τις προβλεπτές από την αρχή μέλλουσες ζημίες του παθόντος. Δεν εφαρμόζεται αν η ζημία είναι από την αρχή απρόβλεπτη, όπως τούτο δύναται να συμβεί επί απρόβλεπτης, κατά τα ιατρικά δεδομένα, επιδεινώσεως της υγείας του παθόντος, γεγονός το οποίο όμως αποτελεί στοιχείο της βάσης της σχετικής αγωγής, σύμφωνα με τα άρθρα 118 και 216 ΑΚ. Για την έναρξη της διετούς αυτής παραγραφής δεν έχει σημασία αν και πότε λαμβάνει γνώση της ζημίας ο ζημιωθείς. Η διάταξη του ανωτέρω άρθρου κατισχύει της του ΑΚ 937 καθότι ειδικώς ρυθμίζει την αξίωση αποζημιώσεως κατά του ασφαλιστή, ευθυνόμενου έναντι του παθόντος όχι εξ αδικοπραξίας, αλλά εκ του νόμου. Στην προαναφερθείσα ειδική 2ετή παραγραφή ισχύει και η διάταξη του άρθρου 268 εδ. α' ΑΚ κατά την οποία κάθε αξίωση που βεβαιώθηκε με τελεσίδικη ή με δημόσιο έγγραφο εκτελεστό παραγράφεται ύστερα από 20 χρόνια και αν ακόμα η αξίωση υπαγόταν σε συντομότερη παραγραφή, με την προϋπόθεση ότι η οποιαδήποτε αξίωση της οποίας επιμηκύνεται η παραγραφή δεν έχει υποπέσει στην μέχρι της τελεσιδικίας ισχύουσα βραχυχρόνια παραγραφή. ΑΠ.33/2013, ΕΣυγκΔ 2013/90.

Η τελεσιδικία της πρωτόδικης απόφασης κατά το κεφάλαιο αυτό, που έγινε εν μέρει δεκτό, επιφέρει ως προς το μέρος αυτό, κατ΄ άρθρ. 268 εδ.α' του ΑΚ, επιμήκυνση της 5ετούς παραγραφής (ΑΚ 937) της σχετικής αξίωσης που βεβαιώθηκε σε 20ετή, αρχόμενη από την τελεσιδικία και ως προς το μέρος της όλης αξίωσης αποζημίωσης, που αφορά την απώλεια εισοδημάτων από την εργασία χρονικού διαστήματος μεταγενέστερου εκείνου, του οποίου είχε ζητηθεί με την αγωγή και επιδικασθεί, υπό την προϋπόθεση ότι το μη επίδικο στην προηγούμενη δίκη μέρος (για απώλεια εισοδημάτων) δεν έχει υποκύψει στη βραχυχρόνια για την αξίωση αυτή 5ετή παραγραφή πριν τη δημοσίευση της τελεσίδικης αποφάσεως που εκδόθηκε στην προηγούμενη δίκη. ΑΠ.1543/2012, ΕΣυγκΔ 2013/84.

Αποφ ΑΠ........

...

ΕΛΕΝΗ ΜΕ ΠΛΑΓΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ newsletters prev1

legal bank

Newsletter

ΚΑΛΑΘΙ ΑΓΟΡΩΝ

Το καλάθι σας είναι άδειο.