210 9824002 | 6977 000 500 | Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.   |

Αντισυνταγματικότητα των διατάξεων του άρθρου 4 Νομος 4092/2012 για το Επικουρικό.

Επέκταση της 2ετους Παραγραφής σε 20ετία

σε περίπτωση απρόβλεπτης δυσμενούς εξέλιξης της υγείας

Αναίρεση κατ΄άρθρ.559 αρ.1 ΚΠολΔ

 

 

Κατά τις διατάξεις του άρθρ. 10 παρ.1 και 2 του νομος 489/1976, όπως ίσχυαν πριν την τροποποίησή τους με το άρθρο 7 του νομος 3557/2007, η 2ετής παραγραφή κατά του ασφαλιστή αρχίζει από την επόμενη ημέρου του ατυχήματος (ΑΚ 241) και καλύπτει όλες τις επελθούσες καθώς και τις προβλεπτές από την αρχή μέλλουσες ζημίες του παθόντος. Δεν εφαρμόζεται αν η ζημία είναι από την αρχή απρόβλεπτη, όπως τούτο δύναται να συμβεί επί απρόβλεπτης, κατά τα ιατρικά δεδομένα, επιδεινώσεως της υγείας του παθόντος, γεγονός το οποίο όμως αποτελεί στοιχείο της βάσης της σχετικής αγωγής, σύμφωνα με τα άρθρα 118 και 216 ΑΚ.

Για την έναρξη της διετούς αυτής παραγραφής δεν έχει σημασία αν και πότε λαμβάνει γνώση της ζημίας ο ζημιωθείς. Η διάταξη του ανωτέρω άρθρου κατισχύει της του ΑΚ 937 καθότι ειδικώς ρυθμίζει την αξίωση αποζημιώσεως κατά του ασφαλιστή, ευθυνόμενου έναντι του παθόντος όχι εξ αδικοπραξίας, αλλά εκ του νόμου.

Στην προαναφερθείσα ειδική 2ετή παραγραφή ισχύει και η διάταξη του άρθρου 268 εδ. α' ΑΚ κατά την οποία κάθε αξίωση που βεβαιώθηκε με τελεσίδικη ή με δημόσιο έγγραφο εκτελεστό παραγράφεται ύστερα από 20 χρόνια και αν ακόμα η αξίωση υπαγόταν σε συντομότερη παραγραφή, με την προϋπόθεση ότι η οποιαδήποτε αξίωση της οποίας επιμηκύνεται η παραγραφή δεν έχει υποπέσει στην μέχρι της τελεσιδικίας ισχύουσα βραχυχρόνια παραγραφή.

Με την κατωτέρω δημοσιευόμενη απόφαση του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, αναιρείται Εφετειακή απόφαση που δέχθηκε την ένσταση της 2ετους παραγραφής της ασφαλιστικής εταιρίας και απέρριψε την αγωγή του αναιρεσείοντος κατά το αντίστοιχο αγωγικό της κεφάλαιο που αφορούσε τις ίδιες αξιώσεις αποθετικής ζημίας ως παραγεγραμμένη, παρά την προβολή εκ μέρους του αναιρεσείοντος του αγωγικού ισχυρισμού του για το απρόβλεπτο των ενδίκων αγωγικών αξιώσεων αποθετικής ζημίας.

'Ετσι που έκρινε το Εφετείο, χωρίς να συνδυάσει κατά την εφαρμογή της ίδιας διάταξης του άρθρου 10 παρ.2 του ν. 489/1976 το προβλεπτό ή όχι των αντίστοιχων αξιώσεων κυρίως κατά τα ιατρικά δεδομένα, που αποτελούσε και στοιχείο της ιστορικής βάσης της ένδικης αγωγής του αναιρεσείοντος, παραβίασε ευθέως με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τη διάταξη του άρθρου 10 παρ.2 του νομος 489/1976. Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 αριθ.1 του Κ.Πολ.Δ. τρίτος λόγος του αναιρετηρίου από την επίκληση αντίστοιχης πλημμέλειας κρίνεται βάσιμος.

 

Σχόλια – Παρατηρήσεις

 

Απρόβλεπτη - Δυσμενής εξέλιξη της Υγείας του παθόντος – Επέκταση παραγραφής σε 20ετία

Βλ. ομοίως και ΑΠ 1851/2008 ΕΣυγκΔ 2008/435

 

Κάθε αξίωση που βεβαιώθηκε με τελεσίδικη απόφαση ή με δημόσιο έγγραφο εκτελεστό παραγράφεται μετά είκοσι χρόνια, και αν ακόμη η αξίωση καθαυτή υπαγόταν σε συντομότερη παραγραφή", εάν βεβαιωθεί με τελεσίδικη δικαστική απόφαση η ύπαρξη αξιώσεως για θετική και αποθετική ζημία από αδικοπραξία, η οποία υπόκειται κατ΄ αρχήν στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 παρ. 1 ΑΚ, από την τελεσιδικία αρχίζει εικοσαετής παραγραφή και ως προς το μέρος της όλης αξιώσεως για αποκατάσταση της αποθετικής ζημίας, η οποία ανάγεται σε χρόνο μεταγενέστερο εκείνου, για τον οποίο επιδικάσθηκε αποζημίωση ( Ολ ΑΠ 24/2003). Αναγκαία όμως προϋπόθεση για την δέσμευση από το δεδικασμένο εκδοθείσης αποφάσεως είναι η ασκούμενη με τη μεταγενέστερη αγωγή αξίωση καταβολής αποζημιώσεως για βλάβη π.χ του σώματος ή της υγείας του παθόντος σε ατύχημα από αυτοκίνητο να μπορούσε   απ΄ αρχής να προβλεφθεί . Σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή η ζημία είναι απρόβλεπτη , ισχύει νέα παραγραφή για εκείνες τις δυσμενείς συνέπειες που δεν μπορούσαν από την αρχή να προβλεφθούν κατά τους κοινούς κανόνες, η οποία ( παραγραφή ) και αρχίζει από τότε που ο παθών   έλαβε γνώση   των νέων δυσμενών συνεπειών και της αιτιώδους συνάφειάς τους με το ατύχημα. Αν, επομένως, με τελεσίδικη απόφαση ο παθών από αυτοκινητικό ατύχημα κρίθηκε   πρόσκαιρα ανίκανος   προς εργασία για ορισμένο χρονικό διάστημα και του επιδικάστηκαν για το διάστημα αυτό αποζημίωση για δαπάνες προσλήψεως οικιακής βοηθού, λήψεως βελτιωμένης τροφής, και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και με νέα αγωγή του ζητεί πρόσθετη αποζημίωση για τις ίδιες αιτίες λόγω της επικαλούμενης εφόρου ζωής ολικής ή μερικής αναπηρίας του , της οποίας έλαβε γνώση μετά την άσκηση της πρώτης αγωγής , το δικαστήριο που καλείται να δικάσει την υπόθεση δεν δεσμεύεται από το δεδικασμένο   της αποφάσεως, ως προς την έκταση των ζημιών, διότι το δικαστήριο καλείται να κρίνει αξιώσεις του παθόντος από τις επιζήμιες συνέπειες του ατυχήματος που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν   κατά το χρόνο άσκησης της αγωγής και δεν κρίθηκαν με την τελεσίδικη απόφαση. Εάν πρόκειται, όμως, περί προβλέψιμων αξιώσεων,   παρατείνεται η παραγραφή σε εικοσαετία με την αναγκαία προϋπόθεση, ότι η απόφαση κατέστη τελεσίδικη εντός του χρόνου της πενταετίας ή της διετίας   , κατά περίπτωση, καθώς και ότι μέχρι την τελεσιδικία δεν έχει υποκύψει η αξίωση σε προβλεπόμενες βραχυχρόνιες παραγραφές. Αναιρείται εφετειακή απόφαση δια ελλιπείς αιτιολογίες , καθότι δεν αιτιολογείται, αν μπορούσε και σε ποια έκταση να προβλεφθεί ήδη από του χρόνου του ατυχήματος, η επιδείνωση της κατάστασης της υγείας της αναιρεσείουσας.

Βλ.σχετικώς ΑΠ 1100/2005 ΣΕΣυγκΔ 2006151

 

Από δε τις διατάξεις των άρθρων 261 εδ.α' ΑΚ και 221 παρ.1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, αν η αγωγή ασκηθεί για μέρος της αξιώσεως προς αποζημίωση, η επίδοση της διακόπτει την παραγραφή μόνο για το μέρος αυτό, ως προς το οποίο δημιουργείται και εκκρεμοδικία. Από τη διάταξη του άρθρου 268 εδ.α' ΑΚ προκύπτει ότι, αν με τελεσίδικη δικαστική απόφαση βεβαιωθεί η προς αποζημίωση αξίωση του τρίτου κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου , η οποία υπόκειται κατ' αρχήν σε διετή παραγραφή , τότε από την τελεσιδικία αρχίζει εικοσαετής παραγραφή και ως προς το μέρος εκείνο της αξιώσεως που αφορά σε αποκατάσταση αποθετικής ζημίας   για χρόνο μεταγενέστερο από αυτόν για τον οποίο επιδικάσθηκε τελεσιδίκως η σχετική αξίωση. Και τούτο, γιατί, όπως συνάγεται από τις διατάξεις των άρθρων 321, 322, 324 και 331 ΚΠολΔ, το δεδικασμένο   που πηγάζει από την τελεσίδικη διάγνωση της αξιώσεως αυτής καλύπτει με τη δεσμευτική του ενέργεια την εν λόγω αξίωση και ως προς το αναγόμενο σε μεταγενέστερο χρόνο μέρος της. Η επιμήκυνση   όμως της ως άνω διετούς παραγραφής σε εικοσαετή προϋποθέτει τη μη συμπλήρωση   της πρώτης μέχρι την τελεσιδικία παραγραφής. ΑΠ 1717/2005 ΣΕΣυγκΔ 2006/605.

 

Παραγραφή κατ Ασφαλιστού 2ετής - Επιμήκυνση Παραγραφής σε 20 ετία κατ- άρθρ268 ΑΚ Προϋποθέσεις

Η έναρξη εικοσαετούς παραγραφής κατά το άρθρο 268 ΑΚ προϋποθέτει την μη συμπλήρωση της αρχικής , συντομότερης, παραγραφής μέχρι την τελεσιδικία , Η άποψη αυτή ενισχύεται και από το γεγονός ότι, ο νομοθέτης του Α.Κ., εντάσσοντας την άνω διάταξη μεταξύ των ρυθμιζομένων στον Κώδικα τρόπων διακοπής της παραγραφής (260-269 Α.Κ.), αποδίδει και στην τελεσίδικη βεβαίωση την έννοια υπό την οποία λαμβάνει την διακοπή της παραγραφής, ήτοι της παύσεως της διαδρομής αυτής, πριν από τη συμπλήρωση τουκατά τον νόμο χρόνου της, καθώς και του μη υπολογισμού του διαδραμόντος χρόνου μέχρι το γεγονός της διακοπής. Aπό τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 261 εδ.α ΑΚ και 221 παρ.1 ΚΠολΔ,προκύπτει ότι σε περίπτωση ασκήσεως αγωγής για μέρος μόνο της αξιώσεως για αποζημίωση, η επίδοση της αγωγής διακόπτει την παραγραφή μόνο για το μέρος αυτό , ως προς το οποίο δημιουργείται αντιστοίχως εκκρεμοδικία. ΑΠ 117/2004 ΣΕΣυγκΔ 2004/538

 

Έναρξη χρόνου νέας παραγραφής από τότε που ο παθών έλαβε γνώση   των νέων δυσμενών συνεπειών και της αιτιώδους συνάφειάς τους με το ατύχημα. Αν, επομένως, με τελεσίδικη απόφαση ο παθών από αυτοκινητικό ατύχημα κρίθηκε πρόσκαιρα ανίκανος προς εργασία για ορισμένο χρονικό διάστημα και του επιδικάστηκαν για το διάστημα αυτό αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη και για ηθική βλάβη και με νέα αγωγή του ζητεί πρόσθετη αποζημίωση  για τις ίδιες αιτίες λόγω της επικαλούμενης εφόρου ζωής ολικής ή μερικής αναπηρίας του, της οποίας έλαβε γνώση μετά την άσκηση της πρώτης αγωγής, το δικαστήριο που καλείται να δικάσει την υπόθεση δεν δεσμεύεται από το δεδικασμένο της αποφάσεως, ως προς την έκταση των ζημιών, διότι το δικαστήριο καλείται να κρίνει αξιώσεις του παθόντος από τις επιζήμιες συνέπειες του ατυχήματος που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν κατά το χρόνο άσκησης της πρώτης αγωγής. Αντίθετα, αν πρόκειται για προβλεπτές ζημίες, η παραγραφή παρατείνεται σε εικοσαετία, υπό την αναγκαία προϋπόθεση, ότι η απόφαση κατέστη τελεσίδικη εντός του χρόνου της πενταετίας ή της διετίας, κατά περίπτωση, καθώς και ότι στο μεταξύ διάστημα, μέχρι την τελεσιδικία,   δεν έχει υποκύψει η αξίωση σε τυχόν προβλεπόμενη συντομότερου χρόνου παραγραφή (ΑΠ 755/2005, ΑΠ 1100/2005). (ΣΣ.: βλέπε κατωτέρω σχόλια και παρατηρήσεις μας). Στις περιπτώσεις που οι ζημιές είναι προβλεπτές, η παραγραφή διακόπτεται με την άσκηση αγωγής για την καταβολή αποζημιώσεως για μελλοντική ζημία, και ότι η διακοπείσα αυτή παραγραφή, αρχίζει εκ νέου από την τελευταία διαδικαστική πράξη των διαδίκων ή του δικαστηρίου (άρθρ. 261 ΑΚ). ΑΠ 39/2007 ΣΕΣυγκΔ 2007/87

 

Διαβάστε επίσης : Απώλεια Εισοδημάτων - Έκταση Δεδικασμένου εκ τελεσιδίκου αποφάσεως- Επιμήκυνση 5ετους Παραγραφής (ΑΚ 937) σε 20ετία - Προϋποθέσεις

 

Επίσης : Επικουρικό Κεφάλαιο - Δεν ευθύνεται για τα εκ προθέσεως ατυχήματα

...

ΕΛΕΝΗ ΜΕ ΠΛΑΓΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ newsletters prev1

legal bank

Newsletter

ΚΑΛΑΘΙ ΑΓΟΡΩΝ

Το καλάθι σας είναι άδειο.